نماز و توجه به محرومان

حضرت علی(ع) در بین نماز انگشتر خود را به فقیر داد و حتی صبر نکرد تا نمازش تمام شود و بعد کمک کند.

بعضی میپرسند: توجه به فقیر در حال نماز و انگشتر دادن نشانه حواس پرتی است؟ پاسخ آن است که توجه از نماز به استمداد و کمک به فقرا، توجه از کار خدایی به کار خدایی دیگر است. زیرا در قرآن قرض دادن به مردم، قرض دادن به خدا میباشد، خداوند در آیه 245 سوره مبارکه بقره چنین میفرمایند: " مَّن ذَا الَّذِی یُقْرِ‌ضُ اللَّـهَ قَرْ‌ضًا حَسَنًا فَیُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا کَثِیرَ‌ةً ۚ وَاللَّـهُ یَقْبِضُ وَیَبْسُطُ وَإِلَیْهِ تُرْ‌جَعُونَ " ، کیست آن کس که به [بندگان‌] خدا وام نیکویى دهد تا [خدا] آن را براى او چند برابر بیفزاید؟ و خداست که [در معیشت بندگان‌] تنگى و گشایش پدید مى‌آورد؛ و به سوى او بازگردانده مى‌شوید.

آنچه عیب  و نقص محسوب میشود آن است که توجه انسان از کار خدایی به کار غیرخدایی باشد.

در قرآن کمک به فقرا در صدها آیه  مطرح شده است؛گاهی با لفظ زکات، گاهی با لفظ اعطا، گاهی با لفظ ایتاء، گاهی با لفظ صدقه، گاهی با لفظ قرض، گاهی با لفظ ایثار، گاهی با لفظ اطعام، گاهی با لفظ رحمت، گاهی با لفظ کفّاره، گاهی با لفظ انفاق و گاهی با لفظ فدیه.

رسیدگی به فقرا در کنار غالب برنامه های دینی توصیه شده است:

در کنار نماز، پرداخت زکات.

در کنار جبران روزه خواری اطعام شصت فقیر.

در مراسم قربانی حج، اعطای گوشت قربانی به فقرا.

در کنار شادی عید فطر، نان رسانی به فقرا.

در عید قربان، گوشت رسانی به فقرا.

در جهاد، اختصاص بخشی از غنائم به فقرا.

در کفّاره بعضی از گناهان، سیر کردن فقرا تعیید شده است.

منابع : برگرفته از کتاب پیوندهای نماز نوشته محسن قرائتی

/ 0 نظر / 8 بازدید